sábado, 7 de febrero de 2026
Leopold Staff(Leópolis, Imperio Austríaco, 1878-Skarżysko-Kamienna, Polonia, 1957)
martes, 12 de septiembre de 2023
Grazyna Chrostowska (Lublin, Polonia, 1921- campo de concentración de Ravensbrück, Alemania, 1942)
Piedras
Me gustaba contemplar las piedras,
jueves, 23 de junio de 2022
Zbigniew Herbert ( 1924 , Lviv , Ucrania, 1998 Varsovia)
La
piedra
La piedra es la criatura
perfecta
igual a sí misma
vigilante de sus fronteras
exactamente repleta
de pétreo sentido
con un aroma que a nada recuerda
a nadie espanta no despierta codicia
su ardor y frío
son justos y están llenos de dignidad
siento su duro reproche
cuando la apreso en mi mano
y su noble cuerpo
absorbe el falso calor
-Las piedras no se dejan domesticar
hasta el final nos mirarán
con su mirada tranquila clarísima
1961
De "Informe sobre la ciudad sitiada".
Traducción de Xaverio Ballester
viernes, 13 de mayo de 2022
Tadeusz Rózewicz ( 1921, Radomsko, 2014, Wrocław, Polonia)
Lo no dicho
ahora empezamos la conversación
las palabras ocultan
lo que ha pasado
antes
más allá de nosotros
sin salida
todavía no lo sabes
extiendes los brazos
piensas que estoy
en el mismo lugar
en que me dejaste
miras alrededor
te alejas
por un callejón sin salida
estás ahí
inmóvil poco clara
la verdad llega despacio
a tu corazón
nuestras palabras se quedan sin techo
sábado, 11 de septiembre de 2021
Anna Swir ( 1909, Varsovia,1984, Cracovia )
Igual por dentro
Mientras iba a tu casa para un banquete de amor
vi en una
esquina
a una
vieja mendiga.
Tomé su
mano,
besé su
mejilla delicada,
hablamos,
ella era
por
dentro igual a mí,
de la
misma especie,
lo sentí
instantáneamente,
como un
perro reconoce por el olor
a otro
perro.
Le di
dinero,
no podía
separarme de ella.
Después
de todo, una necesita
la
proximidad de alguien semejante.
Y
entonces ya no supe
por qué
estaba yendo a tu casa.
Sandalias de playa
Nadé
lejos de mí mismo.
No me llames.
Nada lejos de ti también.
Nos alejaremos
nadando, dejando nuestros cuerpos
en la orilla
como un par de sandalias de playa.
NO PUEDO
Te
envidio. Cada momento
puedes dejarme.
No
puedo
dejarme.
HAY UNA LUZ EN MI
Ya sea
de día o de noche
siempre llevo dentro
una luz.
En medio del ruido y la confusión
llevo el silencio.
Siempre llevo luz y silencio.
Eso no sería bueno
Cuando
estoy solo,
tengo miedo de darme la vuelta
demasiado rápido.
Después de todo, lo que tengo detrás puede que no esté
listo
para tomar una forma adecuada
para los ojos humanos.
Y eso
no estaría bien.
A lo que es más importante
Si
pudiera cerrar los
ojos, los oídos, las piernas, las manos
y caminar dentro de mí
durante mil años,
tal vez alcanzaría
—no sé su nombre—
lo que más importa.
miércoles, 14 de agosto de 2019
Czesław Miłosz (AŠeteniai, Lituania, 1911-Cracovia, 2004)
Por eso se dice correctamente que la poesía es dictada por un demonio
¿Qué hombre razonable quisiera ser una ciudad para los demonios,
Hubo un tiempo en que sólo se leían libros sabios
Y todavía este mundo es diferente a lo que parece ser
El sentido de la poesía es recordarnos
Lo que estoy diciendo aquí no es poesía, estoy de acuerdo,
Która nie byłaby zanadto poezją ani zanadto prozą
I pozwoliłaby się porozumieć nie narażając nikogo,
Autora ni czytelnika, na męki wyższego rzędu.
W samej istocie poezji jest cos nieprzystojnego:
Powstaje z nas rzecz o której nie wiedzieliśmy że w nas jest,
Więc mrugamy oczami, jakby wyskoczył z nas tygrys
I stał w świetle, ogonem bijąc się po bokach.
Dlatego słusznie się mówi, że dajmoniom,
Choć przesadza się utrzymując, że jest na pewno aniołem.
Trudno pojąć skąd się bierze ta duma poetów
Jeżeli wstyd im nieraz, że widać ich słabość.
Jaki rozumny człowiek zechce być państwem demonów,
Które rządzą się w nim jak u siebie , przemawiają mnóstwem języków,
A jakby nie dość im było skraść jego usta i rękę
Próbują dla swojej wygody zmienić jego los?
Ponieważ co chorobliwe jest dzisiaj cenione,
Ktoś może myśleć, że tylko żartuję
Albo, że wynalazłem jeszcze jeden sposób
Żeby wychwalać Sztukę z pomocą ironii.
Był czas, kiedy czytano tylko mądre książki
Pomagająca znosić ból oraz nieszczęście.
To jednak nie to samo co zaglądać w tysiące
Dzieł pochodzących prosto z psychiatrycznej kliniki.
A przecie świat jest inny niż nam się wydaje
I my jesteśmy inni niż w naszym bredzeniu.
Ludzie więc zachowują milczącą uczciwość,
Tak zyskując szacunek krewnych i sąsiadów.
Ten pożytek z poezji, że nam przypomina
Jak trudno jest pozostać tą samą osobą,
Bo dom nasz jest otwarty, we drzwiach nie ma klucza
A niewidzialni goście wchodzą i wychodzą.
domingo, 15 de octubre de 2017
Czesław Miłosz ( Šeteniai, Lituania 1911, Cracovia 2004)
Posible version de Agnieszka Kawecka

